شاید فکر کنید که اخیرا در افسردگی شیرجه زدم،زانوی حواشی زندگی نکبت بار در ایران عزیزم را بغل زدم یا بعضا مرده بودم اما باید خدمتتان عارض باشم که آن مرد آمد.آن مرد در آفتاب آمد.با آنکه ذاتا از تابستان برای اینکه مثل اسید قیافه آدم را ذوب میکند،چندان دل خوشی ندارم اما خب نوبرانه ی امسال تابستان به مذاقم خوش آمده. به هر حال که درست است که برق نداریم اما بارقه نور آن مرد فعلا که روزهارا روشن کرده است.خیلی به نبود آب اشاره نخواهم کرد چون هرچه کلمات را بالا پایین میکنم به نظر نمیرسد بشود آن مرد را به آب ربط داد بدون آنکه یک چیز مضحک به نظر بیاید. به هر حال که در کشور ما این روزها رونق اگر نیست برای من یکی که صفا هست .
گذشتگان ما اگر شجاعت کافی داشتند که سر به باد داده اند ،ما نوادگان ترسوهاییم. با درجات مختلفی از بی خایگان یا خایه کم داران محسوب میشویم.اما خب خایه مایه ی ضایع عامه ی طایفه بی خایه و نمایه ی عامه بی خایه با انگشت سبابه شده است.
در تازه ترین اقدام رژیم متجاوزگر مبنی بر قلقلک دادن گسل تهران، فعلا تهران از قهقهه سرباز زده است.
از 15 تخت بستری، حتی یک مادر هم در بخش حضور ندارد.
و در این بین کسانی بودند که تفرقه افکندند که کادر درمان را به حق و حقوق چه حاجت آیا زمین خدا گسترده نبود آن هنگام که آتش از آسمان میبارید و مادر فرزند را و فرزند مادر را رها میکرد تا هجرت کنند؟ و دستور آمد که آماده باش اید، پس به دور از خانواده زیر آتش ماندند و در این نشانه هایی است برای آنان که نمی اندیشند.
می توانم بگویم که حسابی سگ دو زدم.الآنه در جایی که باید باشم و میخواستم باشم و احتمالا بهتر است باشم هستم و ؟
مشخصا برایم ن*ریده بودند.
عرضم به حضور شما که یک زاویه خاصی با آدم های زاویه دار دارم؛یک مشکلی تحت عنوان گوشه هراسی یا فوبیای تیزی. مخصوصا انحنای تیز بالای لب، لب های تیز را نمی شود بوسید، بدتر؟ بینی تیز که تا نوک استخوان فمور آدم را سوراخ میکند. آدم باید گوشه های تیزش را پنبه بچپاند، حتی اگر این زائده زاییده خرده شیشه های جا مانده اش باشد.
